پروتزهای ورزشی

پروتزهای ورزشی و تفریحی

شرکت در ورزش و تفریح در افراد قطع عضو اندام تحتانی می تواند وضعیت سلامت فیزیکی و روانی آنها را بهبود ببخشد. پروتزهای ورزشی که به طور اختصاصی طراحی شده اند ، می توانند به قطع عضوها کمک کنند تا عملکرد خوبی در فعالیتشان داشته باشند ولی لزوما نمی توان از آن پروتز برای همه فعالیتهای ورزشی استفاده کرد ، زیرا ممکن است که پروتز برای یک رشته خاص ورزشی طراحی و ساخته شده باشد .

تاریخچه

تا اوایل قرن 20 هیچ سند ثبت شدهای مبنی بر شرکت قطع عضوها و یا کسانی که ناتوانی فیزیکی دارند ، در رویدادهای مهم ورزشی وجود نداشت . اولین سند ثبت شده مربوط به قطع عضوی به نام George Eyser بود که در سال 1904 در بازی های المپیک تابستانی شرکت کرده بود . Eyser در یک تصادف قطار پای چپ خود را از دست داده بود و از یک پروتز چوبی استفاده می کرد . این فرد با موفقیت در برابر افراد سالم مسابقه داد و 6 مدال المپیکی ( شامل 3 طلا ) به دست آورد . با توجه به تفاوت فعالیت عملکرد فیزیکی بین افراد سالم و قطع عضو ، عملکرد او یک دستاورد خیلی مهم بود .

اولین رویداد ورزشی اختصاص یافته برای ناتوانان فیزیکی توسط Sir Ludwig Gutmann نورولوژیست انگلیسی ، آلمانی تبار در بیمارستان Stoke Mandeville در سال 1948 برگزار شد . اولین پاراالمپیک در سال 1960 در رم ایتالیا برگزار شد و از آن پس هر 4 سال یکبار به طور منظم اجرا می شود . تعداد شرکت کنندگان در هر دوره افزایش یافته است در پاراالمپیک تابستانی 2012 لندن 4237 ورزشکار در 20 رشته ورزشی با هم رقابت کردند . شرکت کنندگان در 6 دسته از لحاظ میزان توانایی گروه بندی شدند تا رقابت ها عادلانه باشد و برنده نسبت به مهارت ، تناسب اندام ، قدرت ، استقامت ، توانایی تاکتیتکی و تمرکز ذهنی که مثل فاکتورهای افراد سالم است ، تعیین می شود .

ورزش های متداول

تقریبا 30 درصد قطع عضو های اندام تحتانی ورزش می کنند . دوچرخه سواری ، تناسب اندام ، شنا ، گلف و پیاده روری از فعالیت های پرطرفدار است . به طور کلی افرادی که به صورت فعال قبل از قطع عضو ، ورزش می کردند احتمال بیشتری دارد که بعد از قطع عضو هم ورزش کنند . فاکتورهای دیگری که ممکن است بر شرکت در فعالیتهای ورزشی اثر مثبت داشته باشد شامل سن کمتر ، سطح قطع عضو دیستال تر و قطع عضو غیر عروقی می باشد .

برای شرکت قطع عضوها در فعالیتهای تفریحی و ورزش های رقابتی اثر فاکتورهایی از قبیل سلامت فیزیکی ، عوامل روانشناختی و کمکهای تخصصی باید در نظر گرفته شود  .

سلامت فیزیکی

با اینکه افراد قطع عضو سلامت فیزیکی بهتری نسبت به افراد فلج مغزی و یا آسیب نخاعی دارند ولی نسبت به افراد سالم در عملکردهای فیزیکی محدودیت های اساسی دارند . دوران توانبخشی می تواند زمان ، مکان و مراقبت حرفه ای برای قطع عضوها ایجاد کند تا پتانسیل شرکت در ورزش را در کسانی که علاقه و قابلیت ورزشکار حرفه ای یا تفریحی شدن را دارند بوجود آورد . فیزیوتراپ و پروتزیست می توانند با توجه به مهارت های فردی و ظرفیت هایش پیشنهاد ورزش مناسب برای قطع عضو را داشته باشند .

عوامل روان شناسی

آسیبی که همراه با قطع عضو حاصل می شود تنها آسیب فیزیکی نیست ، آسیب روانی هم برای خیلی قطع عضوهایی که در دو سال اول بعد قطع عضو در معرفی افسردگی قرار دارند اتفاق افتاده است . شرکت منظم در ورزش یک راهکار برای مبارزه با افسردگی است که در افراد قطع اندام تحتانی برای سلامت فیزیکی و روانی شان مفید خواهد بود . فاکتورهایی که می تواند باعث بالا بردن میزان شرکت در ورزش و یا بازداشتن آنها شود شامل تجربیات گذشته ، خواسته و هدف های شخصی ، خجالت نکشیدن از وضعیت خود ، مهارت های کنار آمدن ، تاثیر شخصی ، قبول وضعیت ناتوانی ، سلامت عمومی ، ظرفیت فیزیکی و نتایج عملکردی و فرصت های موقعیتی برای شرکت کردن می باشد . حمایت از جانب خانواده و همتایان خودشان نیز می تواند مشوق باشد .

کمک های تخصصی و پروتز

ایده شرکت کردن افراد قطع عضو در ورزش ، ایده جدیدی نیست اما مفهوم پروتزهای ورزشی و نقش آنها همچنان در حال توسعه است. با اینکه یک سری ورزشها با پروتزهای معمولی و سنتی قابل انجام هستند ولی بعضی نیاز به پروتزهای مخصوص دارند . در سال های اخیر میزان پیشرفت در اختصاص دادن پروتز  و قطعات برای ورزش افزایش یافته است و در سال 1996 اولین Flex Foot Cheeta در دسترس قرار گرفت . پیشرفت فن آوری پروتزهای ورزشی از آن زمان ادامه پیدا کرد .

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *